TEVRAT TEYZE’NİN BEŞİĞİ
Sonbaharın son günleri… yol arkadaşım Sezer’le Güneydoğu Anadolu’nun engebeli, yokuşlu sert dağlarında, ömrünü yoklukla ve fedakârlıkla geçirmiş yaşlı bir kadın olan Tevrat Teyze’nin evine gittik.
Tevrat Teyze hayatı boyunca başkaları için çalıştı. Kendi sofrasından kıstı, çocuklarının sofrasını büyüttü. Kışın üşüdüğünde üstüne alacağı örtüyü evladının üzerine örttü. Karnı açken “Ben tokum.” dedi. Yorgunken belli etmedi. Hastayken bile evinin işini aksatmadı. Çocukları büyüsün diye kendi hayatından vazgeçti. Onlar okusun, onlar gülsün, onlar eksik kalmasın diye yaşadı. Bir annenin verebileceği ne varsa verdi.
Yıllar geçti. Çocukları büyüdü. Kendi hayatlarını kurdular. Fakat Tevrat Teyze’nin beklediği vefa gelmedi. Bir zamanlar uğruna uykusuz kaldığı, ekmeğini bölüp büyüttüğü evlatları, yaşlılığında onun kapısını eskisi kadar çalmadı. Oysa o, çocuklarının küçücük ellerini yıllarca avuçlarının içinde büyütmüştü. Hele odasının baş köşesinde bir beşiği vardı… tüm çocuklarını içinde büyüttüğü onun başında neler çektiğini ancak Allah bilir. Bir gün o beşiğe baktı durdu… o beşik sadece birkaç tahta parçası değildi. İçinde geceleri salladığı çocuklarının nefesi, sabahlara kadar başlarında beklediği uykusuzlukları, aç kaldığı günleri, tüm fedakârlıkları vardı.
Tevrat Teyze yaşlandıkça kendine bakması zorlaştı. Ancak evlatlarının hiç biri ona bakacak durumda değildi. Ona ne isterse alıp yollarlardı ancak kimileri eşlerinden, kimileri işlerinden dolayı ona bakamıyorlardı… oysa Tevrat teyze hep onların yollarını bekledi durdu. Yıllar geçti onların gelemeyeceklerini iyice anladı. Zaman geçti Tevrat teyze iyice elden ayaktan düştü beşiğin başına geçti “Bu beşiğin yanında çok bekledim, çok uykusuz gece geçirdim ama şimdi beni unuttunuz” diyerek beşiği götürüp ateşe verdi. Alevler yükselirken belki de yıllarca sustuğu bütün kırgınlıklar dile geldi. O ateşte yalnızca bir beşik yanmadı. Bir annenin ömrü yandı. Verdiği emekler yandı. Beklediği vefa yandı.
Tevrat Teyze, rahatlamıştı belki ama içindeki yangın hiç dinmedi… ardından bir süre daha yaşadı. Sonra sessizce hayata veda etti. Geride bir servet bırakmadı. Ama bir annenin ne kadar verebileceğini gösteren ağır bir hikâye bıraktı. Belki de onun hayatındaki en büyük acı, çocuklarını büyütmek değildi. Onları büyüttükten sonra, onların içinde kendisine yer bulamamaktı.

