Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir

AMEDSPOR DİYARBAKIR’IN TAKIMI OLSUN

Bu haberin fotoğrafı yok

AMEDSPOR DİYARBAKIR’IN TAKIMI OLSUN

Ben Yılmaz Özdil’i dinledim.
Söyledikleri bir türlü aklımdan çıkmadı. Günlerce peşini bırakmadı. Sonunda bu yazıyı yazmak zorunda kaldım. Çünkü içimde birikenleri dökmeden duramayacaktım.
Özdil’in o cümlesi hâlâ kulağımda:
“Türkiye’de ne zaman açılım olsa, Diyarbakır’dan bir futbol başarısı sahneye çıkıyor.”
Bu söz, Amedspor’a bakışımı değiştirdi. Değiştirdi çünkü uzun zamandır hissettiğim ama adını koyamadığım bir rahatsızlığı netleştirdi.
Kulübün geçmişini de anlattı. Melik Ahmet Turan Spor’dan Amedspor’a uzanan yolu, renkleri, isim değişikliğini… “Hazmettire hazmettire” yapıldığını söyledi.
O “hazmettirme” kelimesi içimde bir yere oturdu. Çünkü gerçekten de bazı şeyler birden değil, yavaş yavaş, alıştıra alıştıra yerleşiyor.
Ben Amedspor düşmanı değilim.
Diyarbakır düşmanı hiç değilim.
Diyarbakırlıdan daha çok Diyarbakırlıyım.
Ama bir şeyi de söylemeden geçemiyorum:
Bu kulüp, artık sadece bir futbol kulübü gibi hissettirmiyor.
Yaşlı kadınların dua ettiği görseller, stada özel olarak getirilen nineler, “halk bizimle” mesajı veren paylaşımlar…
Dua, kul ile Allah arasındadır. Sessizdir, gösterişsizdir.
Ama dua eden bir kadını ekrana taşıyıp “bakın, o da bizimle” demek, duayı başka bir şeye dönüştürüyor. Duygu, sembole; sembol de mesaja dönüşüyor.
Bu, samimiyeti zedeliyor.
Sonra o geceyi düşündüm. Kişi başı 500 bin liralık yardımların toplandığı geceyi.
Para meselesi değil, hava meselesi.
Orada bir kulübe destek gecesi değil, bir davaya sahip çıkma gecesi duygusu vardı.
Milli takım, bir milletin bayrağını temsil eder.
Bir şehrin takımı ise o şehrin bütün çocuklarının hayali olmalıdır.
Ama Amedspor’un etrafında oluşan dil, sloganlar, marşlar ve atmosfer… Artık akla önce futbolu değil, başka şeyleri getiriyor.
Önce siyaseti, önce cepheyi, önce ayrışmayı.
Oysa ülke, “Terörsüz Türkiye” sürecinden geçiyor.
Birlik ve beraberlik vurgusu yapılıyor.
Buna rağmen, bir futbol kulübü üzerinden ayrıştırıcı bir dil ve atmosferin sürdürülmesi, bu sürece uymayan bir gayrettir.
Futbol, birleştirici bir güç olmalıdır. Ayrıştırıcı bir araç haline gelmemelidir.
Benim hayalim çok basit aslında.
Amedspor’un, gerçekten Diyarbakır’ın takımı olması.
Türk’ünün de, Kürt’ünün de, Zaza’sının da, Arap’ının da, Süryani’sinin de “bu benim takımım” diyebileceği bir takım olması.
Siyasi bir vitrin değil, şehrin ortak gururu olması.
Deplasmana gitmenin bir güvenlik endişesi değil, bir sevinç olması.
Formanın bir kavga simgesi değil, bir şehir kimliği olması.
Diyarbakır’ın sokaklarında top koşturan çocuklar, o formayı giymek istiyor.
Onların hayali, siyasetin değil, topun hayali olmalı.
Ben bu satırları kimseyi kınamak için yazmadım.
İçimde kalmasın diye yazdım.
Çünkü susmak da bir tutumdur.
Ve bazen susmak, en ağır ortaklık olur.
Benim dileğim net:
Amedspor, Diyarbakır’ın takımı olsun.
Hepimizin takımı olsun.
Birleştirsin, ayırmasın.
“Terörsüz Türkiye” ruhuna uygun bir şekilde, bu şehrin ortak değeri haline gelsin.