13 BİN YILLIK MİRASA, BU HAKSIZLIK NEDEN? YAZIK, ÇOK YAZIK!
Günaydın Türkiye.
Günaydın sevgili okurlarım.
Bir şeyler kanıma dokunuyor, onu siz sevgili okurlarımla paylaşmak istiyorum.
Ömrümün sonuna doğru bu gerçeğe değinmeden gitmek istemedim.
Şöyleki;
On üç bin yıllık geçmişi, bağrında konuk ettiği otuz üç medeniyeti ile adeta insanlık tarihinin yaşayan anıtıdır Diyarbekir. Yalnızca tarihi Sur içi; yaklaşık iki yüz elli camisi, kilisesi, sinagogu, mescidi, hamamı ve çeşmesiyle açık hava müzesi değil, medeniyetlerin kendisidir.
Dünyada tek olan güneş saatiyle, eşi benzeri olmayan Four-Footed (Dört Ayaklı) Minaresiyle, asırlara meydan okuyan On Gözlü Köprüsü’yle burası sıradan bir şehir değildir. Yanı başından nazlı nazlı akan Dicle’si, gün boyu suları gürül gürül parıldayan Anzele’si, Merhali’si, Küçük ve Büyük Küpeli havuzlarıyla bir masal şehridir. Kur’an-ı Kerim’de adları geçen peygamberlerin kabirlerine ev sahipliği yapan, inancın ve sabrın ocağıdır.
Halbuki…
Tüm bu ihtişama rağmen, bu kadim şehre turist getiren bazı turizm şirketlerinin ve rehberlerin tutumu içime dokunuyor, kanıma dokunuyor!
Onları kınıyorum.
Yangından Mal Kaçırır Gibi…
Görüyoruz, şahit oluyoruz ve acı duyuyoruz. Tur otobüsleri geliyor; misafirler Ulu Cami’nin önüne yığılıyor. Rehber aceleyle eliyle işaret ediyor: “İşte Müslümanlığın beşinci haremi-şerifi Ulu Cami burası!” Hemen karşısındaki Hasanpaşa Hanı’na da şöyle bir uzaktan bakıldıktan sonra, sanki arkalarından atlı kovalıyormuş ya da biraz daha kalırlarsa baskına uğrayacaklarmış gibi bir hava yaratılıyor.
Misafirler apar topar otobüslere doldurulup Mardin’in yolunu tutuyor.
Sanki bu şehrin konforlu otelleri yokmuş, sanki bu toprakların anlatılacak hikâyesi bitmiş gibi turistler Diyarbekir’den adeta kaçırılıyor. Onlarca turistik tesisi, cana yakın insanı ve yüzyılların birikimini barındıran bu güzelim memleket, hak ettiği ziyaretten mahrum bırakılıyor.
İşte bu kanıma dokunuyor.
İçim yanıyor.
Bunları ve bunlara göz yumanları kınıyorum.
Görmezden Gelinen Bir Hazine
İçinde yirmi yedi sahabenin mübarek kabrinin bulunduğu Hazreti Süleyman Camii’ni, hemen yanında otuz üç medeniyetin izlerini gün ışığına çıkaran Medeniyetler Müzesi’ni kimse yok sayamaz!
Bu eşsiz değerlerin hiçbirini görmezden gelerek, koca bir tarihi üç beş dakikaya sıkıştıran ve turistleri bu topraklardan kaçıran turizm şirketlerini, rehberleri ve tercümanlarını kınıyorum. Bu duyarsızlık, bu vefasızlık sadece şehre değil, bu ülkenin kültürel hafızasına yapılan büyük bir haksızlıktır.
Diyarbekir, hızlıca geçilip gidilecek bir durak değil; kalbi duyarak, sokaklarında soluklanarak, taşına toprağına vefa gösterilerek yaşanacak bir medeniyettir.
Ve bizler, bu kentin sevdalıları olarak, bu haksızlığa ses çıkarmaya devam edeceğiz.
Çünkü bu vicdansızlık kanımıza dokunuyor!
İçim yanıyor.
Bu kadim kente bunları reva görenleri ve tekrar ediyorum bunları görmezden gelenleri, yeri geldiğinde bu kadim kentin adından bile rand elde edenleri kınıyorum.
Sevgili Diyarbekir sevenler;
Yalnızca “Diyarbekir’i seviyorum.”, demekle, orada doğmakla, Diyarbekirli olunmaz.
Diyarbekir sevdasını yüreğinde duyarak,
O’na sahip çıkarak, hizmet ederek ancak Diyarbekirli olunur.
Lütfen bunu unutmayalım.
Son sözümün öncesi,
Diyarbekir’i çok seviyorum
&
Kirveme öğütler;
Japonya’da;
Başlangıçta düşmana esir düşmemek için yapılan harakiri şimdi “işini iyi yapamayanların” gururlarını kurtarmak için başvurdukları “temizlenme yolu” sayılıyor.
Ya bizde kirvem?..
&
Gelelim “Dilimde tüy bitinceye kadar” yazacaklarıma;
“Diyarbekir 5 Nolu Cezaevi, aslına uygun bir biçimde MÜZEYE dönüştürülsün.”
“SUR İÇİ; DÜNYANIN EN BÜYÜK AÇIK HAVA MÜZESİ OLSUN.”
“Sur İlçesinin adı “ESKİ DİYARBEKİR” olsun.”
“ŞEHRİN STADI, ŞEHRİN ÖZGÜRLÜK MEYDANI OLSUN.”
Anzele büyük bir göl haline dönüştürülsün. Etrafı piknik alanı olsun.
İyi bir hafta geçirmeniz dileğiyle.
Dostça kalın.

