NE OLACAK BİZİM BU HALİMİZ?
Günaydın Türkiye.
Günaydın sevgili okurlarım.
Geçen Diyarbekir’ gittiğimde şöyle bir kimse yanımda olmadan küçeleri dolaşayım. Daha sonra Bağlar ilçesinin en popüler ve en çok beğenilen Göletli Parka gittim. İnsanların halini seyredeyim dedim. Öyle de yaptım. Gerçekten de çok güzel bir park. Görülmeye değer. Öneririm.
Ağır adımlarla yürüyor, orada gezinen insanları gözlemeye çalışıyordum ki tanıdık bir sima, yüzünde yılların yorgunluğu ama bir o kadar da sönmemiş bir umut ışığıyla önümü kesti. Derin bir iç çekti ve o meşhur, hepimizin ruhunda taşıdığı o soruyu yöneltti:
“Recep Bey, ne olacak bizim bu halimiz?”
Bu soru, sadece bir kadının ferdi bir yakarışı değil; sokaklarımızın, caddelerimizin, evlerimizin içinde biriken sessiz bir çığlığın tercümanıydı.
Haklıydı da. Hayat pahalılığı, koşturmaca, insanı insanlığından eden o modern gürültü hepimizi köşeye sıkıştırdı. Komşuluk ilişkilerinin unutulmaya yüz tuttuğu, selamın sabahın esirgendiği bu devirde, insan kendi özünden ve toprağından uzaklaşıyor gibi hissediyor kendini.
Dört Ayaklı Minareyi, On Gözlü Köprüyü, Hewsel Bahçelerini, o güzelim köşklerini, canım küçelerini, o tarihi bazalt taştan örülmüş evlerini, o muhteşem surlarını adeta unutmuş kendi geçim derdine düşmüş bir hale gelmiş insanlar.
Düşünüyorum da; bizler bu kadim coğrafyanın, taşa bile sevgiyle nakış işleyen medeniyetin çocuklarıyız. Dicle’nin serin rüzgârını, Hasanpaşa Hanı’nın çay kokulu avlularını, Anzele’nin şırıl şırıl akan sularını ezbere bilen insanlarız. Tarih boyunca nice fırtınaları, nice kışları atlatmış bu topraklar.
Şimdi ne oldu da umudumuzu bu kadar kolay tüketir olduk? Ne oldu da birbirimizin gözünün içine bakmaktan imtina eder hale geldik?
Cevap aslında çok uzağımızda değil; yine kendi köklerimizde saklı. Bizler, paylaşmayı bilen, dar günde kapısını komşusuna açan, (ki benim zamanımda küçelerde kapısı kapalı ev yoktu.) bir fincan kahvenin hatırını kırk yıl sayan bir kültürün mirasçılarıyız.
O parkta önümü kesen hanımefendiye de söyledim: Halimiz ne kötü ne de umutsuz. Yeter ki hafızamızı tazeleyelim, birbirimize inanalım ve en önemlisi tahammülümüzü yitirmeyelim.
Gelin, bu sitemi bir silkinme vesilesi bilelim. Sokakta yürürken yüzümüzü asmak yerine bir tebessümü esirgemeyelim. Çünkü bu coğrafyanın en büyük ilacı yine sevgidir, dayanışmadır ve o kadim dostluktur.
Ki bu da artık günümüzde karın doyurmuyor. Ama neyse…
Dilerim, yarın bu günü özlemeyiz.
O eski halimden eser yok şimdi, demeyiz.
Gene de söyleyeyim;
Unutmayın; karanlığın en koyu anı, sabaha en yakın olan zamandır.
Bu halimiz ne olacak diyenlere inat, güzel günlerin kapısını yine kendi ellerimizle aralayacağız.
Yeter ki birbirimizin elini sıkı tutalım.
&
Kirveme öğütler:
Kirvem; bizi dokuz köyden kovulan, ölümü gösterip zatürreye razı edilen bir toplum haline mi geldik acaba.
&
Gelelim “Dilimde tüy bitinceye kadar” yazacaklarıma;
“Diyarbekir 5 Nolu Cezaevi, aslına uygun bir biçimde MÜZEYE dönüştürülsün.”
“SUR İÇİ; DÜNYANIN EN BÜYÜK AÇIK HAVA MÜZESİ OLSUN.”
“Sur İlçesinin adı “ESKİ DİYARBEKİR” olsun.”
“ŞEHRİN STADI, ŞEHRİN ÖZGÜRLÜK MEYDANI OLSUN.”
Anzele büyük bir göl haline dönüştürülsün. Etrafı piknik alanı olsun.
İyi bir hafta geçirmeniz dileğiyle.
Dostça kalın.

