ÇOCUKLARIMIZA NE BIRAKIYORUZ: MAL MI, AHLAK MI?
Bir çocuğun geleceğini sadece okulda aldığı eğitim değil, evinde gördüğü insanlık şekillendirir.
Bugün sizlerle belki de hepimizin kendimize sorması gereken bir soruyu paylaşmak istiyorum: Biz çocuklarımızı gerçekten iyi yetiştiriyor muyuz, yoksa sadece büyütüyor muyuz?
Hepimiz evlatlarımız için çalışıyoruz. Daha güzel kıyafetler giysinler, iyi okullarda okusunlar, kimseye muhtaç olmasınlar istiyoruz. Onların geleceği için gecemizi gündüzümüze katıyoruz.
Peki, bütün bunları yaparken onlara insan olmanın güzelliğini ne kadar öğretebiliyoruz?
Bir çocuğun karnını doyurmak kolaydır. Üzerini giydirmek, oyuncak almak, eline telefon vermek de öyle. Ama o çocuğun kalbine merhameti, vicdanına adaleti, diline nezaketi yerleştirmek emek ister.
Üstelik bu emek, sadece nasihat ederek verilmez.
Çünkü çocuklar bizim söylediklerimizden çok, yaptıklarımızı öğrenir.
Evde annesine bağıran bir babanın çocuğuna saygıyı anlatması ne kadar etkili olabilir? İnsanları küçümseyen bir annenin evladına alçakgönüllülüğü öğretmesi ne kadar mümkün?
Çocuk, babasının yaşlı birine nasıl davrandığını görür. Annesinin komşusuyla nasıl konuştuğunu duyar. Sofrada ekmeğe verilen değeri, sokakta ihtiyaç sahibine uzatılan eli hafızasına kaydeder.
Ve bir gün büyüdüğünde bütün bunları kendi hayatına taşır.
Bugün sokakta birbirine tahammül edemeyen insanları, büyüklerine saygı göstermeyen gençleri, küçücük meselelerden kavga çıkaran çocukları gördüğümüzde hemen yeni nesilden şikâyet ediyoruz.
Ama hiç düşündük mü?
Bu çocuklar kimin evinde büyüdü? Kimin sözlerini dinledi? Kimin davranışlarını örnek aldı?
Elbette her yanlış davranışın sorumluluğunu aileye yükleyemeyiz. Ancak aile, bir çocuğun hayata açılan ilk kapısıdır.
Bir çocuğa sürekli başarılı olmasını söylüyoruz. Sınavdan yüksek not almasını, herkesten önde olmasını istiyoruz.
Ama kaçımız akşam eve geldiğinde, “Bugün okulda bir arkadaşını mutlu ettin mi?” diye soruyoruz?
Kaçımız “Bugün senden yardım isteyen birine el uzattın mı?” diyoruz?
Çocuklarımızın karnesindeki notları merak ettiğimiz kadar kalplerindeki iyiliği de merak etmeliyiz.
Çünkü yüksek not alan bir çocuk başarılı olabilir. Ama vicdanlı, dürüst ve merhametli bir çocuk, yaşadığı topluma da güzellik katar.
Bir başka meselemiz de zaman…
Aynı evde yaşıyoruz ama bazen birbirimize ne kadar uzağız!
Baba telefonunda, anne günlük telaşların içinde, çocuk ise ekranın karşısında…
Aynı sofraya oturuyoruz ama birbirimizin gözlerine bakmadan kalkıyoruz.
Oysa bazen bir çocuğun ihtiyacı olan şey pahalı bir oyuncak değil, babasıyla geçireceği yarım saattir. Annesinin onu yargılamadan dinlemesidir. Yanlış yaptığında korkmadan konuşabileceği güvenli bir aile ortamıdır.
Çocuklarımız bizden kusursuz anne babalar olmamızı beklemiyor. Onları seven, dinleyen ve gerektiğinde özür dilemeyi bilen anne babalara ihtiyaç duyuyor.
Unutmayalım, ahlak sadece büyüklere saygı göstermek değildir. Küçüğün hakkını korumak, başkasının acısını anlayabilmek, kimse görmediğinde bile doğru olanı yapabilmektir.
Bir çocuk yere düşen arkadaşına el uzatıyorsa, bir yaşlının yükünü taşımaya gönüllü oluyorsa, kendisinden farklı düşünen birine saygı duyabiliyorsa, işte orada gerçek eğitimin izleri vardır.
Sevgili anne babalar…
Bir gün çocuklarımız büyüyecek. Kendi yollarına gidecek, kendi hayatlarını kuracaklar.
Belki onlara büyük bir ev, araba ya da yüklü bir miras bırakamayacağız.
Ama onlara temiz bir vicdan, güzel bir ahlak, dürüst bir karakter ve merhametli bir yürek bırakabiliriz.
İnanın, bunlar parayla satın alınamayacak kadar değerlidir.
Çünkü bu dünyada yalnızca başarılı insanlara değil, başkasının hakkını kendi hakkı kadar önemseyen iyi insanlara da ihtiyacımız var.
Bugün çocuklarımızın elinden biraz daha fazla tutalım. Onlarla konuşalım. Onları dinleyelim. Hata yaptıklarında aşağılamak yerine yol gösterelim. Ve en önemlisi, onlardan beklediğimiz güzel davranışları önce kendimiz sergileyelim.
Bu yazıyı okuyan her anne babadan küçük bir ricam var:
Bu akşam çocuğunuzun yanına oturun. Telefonunuzu bir kenara bırakın. Gözlerinin içine bakın ve ona gününün nasıl geçtiğini sorun.
Belki de yıllar sonra hatırlayacağı en güzel şey, o akşam kendisine ayırdığınız birkaç dakika olacaktır.
Son sözüm şu olsun:
Çocuklarımıza bırakacağımız en büyük miras, bankadaki paramız değil, onların kalbine işlediğimiz güzel ahlaktır.
Çünkü iyi yetişmiş bir çocuk yalnızca ailesinin değil, bütün bir toplumun kazancıdır.

