Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir

KIRMIZI ÇİZGİYİ KİM KORUYACAK? DİYARBAKIR’DA EMANETİN SAHİPLERİ

Bu haberin fotoğrafı yok

KIRMIZI ÇİZGİYİ KİM KORUYACAK? DİYARBAKIR’DA EMANETİN SAHİPLERİ

 

Geçen hafta üç şeyi arka arkaya yazdık. Dedik ki, Diyarbakır’da milliyetçilik yapmak bedel ister. Dedik ki, makamlar şahsi mülk değildir. Dedik ki, bizim kırmızı çizgilerimiz kalemle değil, kanla çizildi.

Şimdi asıl soruyu sorma vakti geldi: Peki bu kırmızı çizgiyi kim koruyacak? Bu emaneti kim taşıyacak?

Çünkü çizgiyi çizmek kahramanlıktır, ama o çizgide durmak, o çizgiyi her gün korumak çok daha büyük bir ahlak işidir.

AHLAK YOKSA KAHRAMANLIK EŞKIYALIĞA DÖNER

Diyarbakır’da milliyetçilik nutukla, hamasetle, sosyal medyada klavye başında olmuyor. Bu şehirde milliyetçilik, bir esnafın kepengini kapatmadan önce sana güvenmesi demektir. Bir annenin oğlunu sana emanet etmesi demektir.

Bizim davamızda ahlak, her şeyden önce gelir. Ahlak yoksa, teşkilat binasını en lüks binaya taşısan ne olur? İçinde adalet yoksa, o bina vatandaşın uğrak yeri değil, menfaatçinin uğrak yeri olur.

Bugün Diyarbakır’da sorulması gereken soru şudur: Biz gençlere ne vaat ediyoruz? Bir rozet mi, bir gelecek mi? Bir koltuk fotoğrafı mı, yoksa helal bir ekmek kapısı için mücadele mi? Eğer cevabımız sadece rozetse, o genç yarın başka kapıya gider. Çünkü bu şehirde insanlar hayatta kalma mücadelesi veriyor.

VEFA YOKSA DAVA KÖKÜNDEN KESİLİR

İkinci mesele vefadır. Bir davanın hafızası yoksa, istikbali de yoktur.

Yıllarca bu şehirde tehdit altında, işsiz bırakılma pahasına, ailesi tedirgin edilme pahasına “Ben Türk milliyetçisiyim” diyen adamın emeğini, dün gelmiş bir heyecan uğruna yok sayarsanız, siz davayı büyütmezsiniz, kökünü kesersiniz.

Yeni heyecan lazımdır, doğrudur. Diyarbakır’ın gençliğe ihtiyacı var. Ama yeni heyecan, eski emeği yok sayarak gelmemeli. Eskinin birikimi de yeninin önünü keserek durmamalı. İşte denge buradadır. Bu dengeye de adalet denir.

“Emek hırsızlığı” ağır bir laftır ama doğru bir uyarıdır. Bir teşkilatta birileri yıllarca çile çekmiş, sonra bir bakmışsın en arka sıraya itilmiş, onun yerine de sadece yakın olduğu için birileri öne çekilmiş. O zaman o teşkilatta aidiyet ölür. İnsanlar kuruma değil, şahsa bağlanmaya başlar. Şahsa bağlanan yapı da, şahıs gidince çöker.

Makam emanettir. Bugün sende, yarın başkasında. Emaneti şahsi mülk gibi gören, o emaneti koruyamaz.

KIRMIZI ÇİZGİYİ KORUMAK, İNŞA ETMEKTİR

Ve son söz: Kırmızı çizgiyi korumak sadece “Buradan öteye geçilmez” demek değildir. Kırmızı çizgiyi korumak, o çizginin içinde tertemiz bir şehir inşa etmektir.

Bizim kırmızı çizgimiz şehitlikte çizildi, doğru. Türkeş’in çilesiyle, 12 Eylül’de toprağa düşen yiğitlerin kanıyla, Muhsin Yazıcıoğlu’nun şehadetiyle mühürlendi. Kimse o çizgiyi silemez.

Ama o çizgiyi her gün yaşatmak için ne yapıyoruz?

Diyarbakır’da o çizgiyi yaşatmak, terörsüz bir Türkiye için net durmaktır. Terörün her türlüsüne, ister dağda ister masada, karşı durmaktır.

Diyarbakır’da o çizgiyi yaşatmak, Kürt kökenli vatandaşımıza “sen bu milletin asli unsurusun, kardeşimsin” diyebilecek kadar cesur ve samimi olmaktır. Bölücünün diliyle değil, kardeşliğin diliyle konuşmaktır.

Diyarbakır’da o çizgiyi yaşatmak, koltuk kapmaca değil, gönül kazanma yarışı yapmaktır.

Bilinsin ki; bu dava sandıkta kurulmadı ki sandıkta yıkılsın. Bu dava anketlerde yazılmadı ki anketlerde silinsin.

Bu dava, bir annenin gözyaşında, bir babanın “Vatan sağ olsun” deyişinde, bir yiğidin sıktığı bayrakta kuruldu.

O yüzden soruyoruz: Kırmızı çizgiyi kim koruyacak?

Kırmızı çizgiyi, makamı mülk gibi değil emanet gibi görenler koruyacak.

Kırmızı çizgiyi, yeni geleni kucaklayıp eski emektarı unutmayanlar koruyacak.

Kırmızı çizgiyi, Diyarbakır’ın sokağında bedel ödemeyi göze alanlar koruyacak.

Gerisi, kendi kendini alkışlayanların tiyatrosundan ibarettir.

Ve o tiyatro bittiğinde, ayakta sadece kefenini cebinde taşıyanlar