SEVGİNİN VE HOŞGÖRÜNÜN ŞEHRİ DİYARBAKIR
Taşların hafızasında kardeşlik, sokaklarında insanlık var.
Bazı şehirler yalnızca yaşanmaz, hissedilir. Diyarbakır da insanın yüreğine dokunan, geçmişiyle bugünü buluşturan, farklılıklarıyla güzelleşen kadim bir şehirdir.
Diyarbakır denildiğinde akla yalnızca binlerce yıllık surlar, tarihi camiler, dar sokaklar ve Dicle Nehri gelmez. Bu şehrin asıl zenginliği, insanının yüreğinde saklıdır. Kapısını çalana sofrasını açan, yabancıyı misafir, misafiri aileden biri gören bir kültürün adıdır Diyarbakır.
Bu topraklarda farklı diller, inançlar, kültürler ve gelenekler yüzyıllardır yan yana yaşamıştır. Her biri şehrin hafızasına ayrı bir renk, ayrı bir ses ve ayrı bir hikâye bırakmıştır. Diyarbakır’ın kadim kimliğini oluşturan da tam olarak bu çeşitlilik ve birlikte yaşama kültürüdür.
Bir Diyarbakırlının misafirine gösterdiği ilgiye, bir komşunun zor gününde diğerinin kapısını çalmasına, bir sofranın hiç tanımadığı insanlarla paylaşılmasına baktığınızda hoşgörünün yalnızca bir kelime olmadığını anlarsınız. Hoşgörü, burada çoğu zaman bir davranışta, bir selamda, bir fincan çayda ve içten bir gülümsemede kendini gösterir.
Diyarbakır’ın en büyük zenginliği, taşından çok insanıdır.
Elbette her şehir gibi Diyarbakır’ın da çözülmeyi bekleyen sorunları, aşılması gereken güçlükleri vardır. Ancak bir şehri yalnızca sorunlarıyla tanımlamak, onun taşıdığı tarihî ve kültürel mirasa haksızlık etmektir. Diyarbakır’ı anlamak için sokaklarında yürümek, esnafıyla sohbet etmek, yaşlılarının anlattığı hatıraları dinlemek ve çocuklarının gözlerindeki umuda bakmak gerekir.
Çünkü bu şehir, nice medeniyetin izini taşıdığı gibi nice acıya, nice sevince ve nice yeniden başlangıca da tanıklık etmiştir. Her dönemde ayakta kalmayı başaran Diyarbakır, bugün de barışın, kardeşliğin ve ortak geleceğin güçlenmesi için önemli bir değer taşımaktadır.
İhtiyacımız olan şey, farklılıklarımızı bir ayrışma sebebi olarak görmek değil, onları ortak hayatımızın zenginliği olarak kabul etmektir. Birbirimizi dinlemek, anlamaya çalışmak ve aynı şehirde yaşamanın sorumluluğunu paylaşmak zorundayız.
Çünkü sevgi, yalnızca aynı fikirde olan insanların birbirine duyduğu yakınlık değildir. Asıl sevgi, farklı düşünsek de birbirimize saygı gösterebilmek, aynı sokakta huzur içinde yürüyebilmek ve birbirimizin varlığını bir zenginlik olarak görebilmektir.
Diyarbakır’ın tarihi bize geçmişin ne kadar güçlü olduğunu anlatırken insanı da geleceğin nasıl kurulması gerektiğini hatırlatıyor. Bu şehrin surları kadar sağlam bir kardeşliğe, Dicle kadar bereketli bir umuda ve insanını kuşatan bir hoşgörüye ihtiyacımız var.
Bugün Diyarbakır’ı anlatırken yalnızca geçmişin ihtişamını değil, geleceğe bırakacağımız mirası da düşünmeliyiz. Çocuklarımıza ayrışmanın değil dayanışmanın, öfkenin değil anlayışın, önyargının değil insan sevgisinin hâkim olduğu bir şehir bırakmalıyız.
Unutmamalıyız ki şehirleri güzelleştiren yalnızca binaları, caddeleri ve tarihi eserleri değildir. Bir şehri yaşanabilir kılan, insanlarının birbirine duyduğu saygı, güven ve sevgidir.
Ve Diyarbakır, bütün kadim geçmişiyle bize hâlâ aynı şeyi söylüyor:
Birlikte yaşamak mümkün. Farklılıklarla güzelleşmek mümkün. Sevgiyle ve hoşgörüyle geleceği yeniden kurmak mümkün.
Yeter ki birbirimizi anlamaktan vazgeçmeyelim.
Çünkü Diyarbakır, yalnızca surların ve tarihin şehri değil; gönüllerin buluştuğu, sofraların paylaşıldığı, kardeşliğin yaşatıldığı bir şehirdir.
Diyarbakır, sevginin ve hoşgörünün şehri olarak kalmayı hak ediyor.

