ŞEHİT FAİM BOZKURT’UN YAŞAYAN SON HATIRASI!
Babamın vefatından yaklaşık bir ay sonra nenemi de kaybettik. Ölüm, bir kez kapıyı çaldığında insanın hayatından yalnızca birini alıp götürmüyor; evin sesini, sofranın bereketini, geçmişin sıcaklığını da beraberinde götürüyor. Babamın ve nenemin acısını henüz içimizde taşıyorduk. Kederimizin ağır bastığı bir zamanda, onların yan tarafında boş bir mezar yeri ayarladık. O günlerde bu mezarın kime nasip olacağını elbette bilmiyorduk. Sadece acımızın gölgesinde, sevdiklerimizin yanı başında bir boşluk bırakmıştık.
Bir gün Faim geldi. İzindeydi. Beni aradı: “Abi, müsaitsen mezarlığa uğrayalım.” dedi. “Tamam.” dedim. Birlikte mezarlığa gittik. Babamın ve nenemin kabirlerinin başında durduk. Fatihalar okuduk, dualar ettik… Faim, dualarını bitirdikten sonra hemen yan tarafta bulunan boş mezara baktı. Bir süre sessiz kaldı. Ardından bana döndü: “Abi, bu kimin mezarı?” O an içimdeki hüznü yeniden hissettim. Babamın ve nenemin acısıyla ayarladığımızı söyledim. Sonra da ekledim “Artık Allah kime nasip ettiyse…” Faim, boş mezara bir kez daha baktı. Ardından öyle bir cümle kurdu ki o gün bunun hayatım boyunca unutamayacağım bir hatıraya dönüşeceğini bilmiyordum. “İnşallah onların yanına yakışacak temiz kalpli veiyi birine nasip olur.” Ben de içtenlikle: “Âmin.” dedim. Sonra mezarlıktan ayrıldık…
Ne ben o gün bu sözün üzerinde uzun uzun düşündüm ne de Faim’in kendi ağzından çıkan o cümlenin, bir gün yüreğime böylesine ağır bir anlamla döneceğini tahmin edebildim. Hayat devam ediyordu. Günler geçiyor, ölümün bir gün hepimizin kapısını çalacağını biliyorduk ama sevdiğimiz insanların o kapıdan bu kadar erken geçeceğini düşünemiyorduk.
Yaklaşık bir ay sonra acı haber geldi. Faim şehit olmuştu. Vatanı uğruna kahramanca mücadele ederken silah arkadaşlarına siper olmuş, onların canını korumak için kendi canını ortaya koymuştu. Bir zamanlar yanımızda yürüyen, bizimle konuşan, bizimle aynı havayı soluyan Faim artık aramızda değildi. Haberi aldığımızda dünya bir kez daha başımıza yıkıldı. Babamın ve nenemin ardından hissettiğimiz o büyük acının yanına şimdi başka bir acı daha eklenmişti…
Faim’in cenazesi için hazırlıklar yapılırken, zihnimde o mezarlık ziyaretimiz tekrar tekrar canlanıyordu. Babamın ve nenemin kabirleri… Yanlarındaki boş mezar… Faim’in o mezara bakışı… Ve ardından söylediği o söz: “İnşallah temiz kalpli iyi birine nasip olur.” O gün sıradan bir cümle gibi duyduğum söz, şimdi yüreğime işleyen bir hatıraya dönüşmüştü.
Şehit Faim Bozkurt… Sen o gün bir mezarın başında, temiz kalpli iyi biri için dua etmiştin. Biz de şimdi senin mezarının başında, senin için dua ediyoruz. Allah sana rahmet eylesin. Mekânın cennet olsun. Vatan uğruna gösterdiğin cesareti, silah arkadaşlarına siper oluşunu ve ardında bıraktığın o güzel hatırayı unutmayacağız…

