SAHİ YOLUN NERESİNDEYİZ?
Zaman hızla akıp ilerlerken ve takvim yaprakları bizi 12 Ekim’in o tanıdık hüznüne yaklaştırırken bugünkü yazımı Türk şiirinin “ölüm şairi” ne ayırmak istedim. Zira sonbaharın gelişiyle içimize çöken bu huzursuzluk sadece mevsimsel bir hüzünden ibaret değil; Cahit Sıtkı’nın ömrü boyunca kaçmaya çalıştığı o karanlık kuyunun ta kendisi olan “ölüm gerçeği”nden kaynaklıdır.
Her dizesinde yaşama sevinci aradığımız fakat her kelimesinde yaklaşan sonun ve geçip giden zamanın panikli acısını taşıyan, hüzün ustası, “Otuz Beş Yaş” ın şairi Diyarbakırlı Cahit Sıtkı Tarancı…
Zamanın hızla akan bir mefhum ve ölümün ise yaşamın nihai durağı olduğu gerçeğini düşündüğümüzde, Türk edebiyatında aklımıza gelen ilk isim hiç şüphesiz Cahit Sıtkı Tarancı’dır. Onun dünyasında ölüm, kapıyı her an çalabilecek bir misafir gibidir ve neredeyse her şiirinde yer edinerek şairin bu husustaki çaresizliğini gözler önüne sermiştir.
Sahi hangimiz zamana karşı çaresizce bir savaş vermiyoruz ki? Zamanın ve ölümün acımasızlığı, yaşlanma korkusu hepimizin sahip olduğu insani zafiyetler arasında değil midir? Hangimiz hızla akıp giden vakti bir anlık durdurarak aynanın karşısına geçip, “Şakaklarıma kar mı yağdı ne var, Benim mi Allah’ım bu çizgili yüz” demedik ki? Ya da hangimiz aynanın karşısındaki yabancıyı görünce o tanıdık sızıyı içimizde hissetmedik?
Üstelik hüznün ustası, bu satırları kaleme alırken insan ömrüne iyimser bir sınır çizmiş ve yetmiş yıl biçmişti. Ne var ki kendisi 46 yaşında aramızdan ayrıldı. Yani tam da yolun yarısını henüz geçmişken… İşte bu noktada acı gerçek insanın yüzüne bir tokat gibi çarpıyor. Biz istikbale yönelik planlar hazırlarken hayatın bizim için hangi evrede nihayet bulacağını sezememenin bilinmezliği ile baş başa kalıyoruz.
“Kapımı çalıp durma ölüm,
Açmam;
Ben ölecek adam değilim.” Diyen Diyarbakırlı büyük şair Cahit Sıtkı, genç bir yaşta aramızdan ayrılarak ölümün ansızın kapımızı çalabileceğini anımsattı.
Öyleyse gelin, büyük ustanın vefatının 70. yıl dönümünde hayatın bitmek bilmeyen koşuşturmacasına ve o gürültülü hengamesine bir es verelim ve onu yad ederek aynalardaki çizgilerimizle yüzleşip ölümün kaçınılmaz bir son olduğunu hatırlayalım ve aldığımız her nefesin kıymetini idrak edelim…
Ömrün her ânını anlamlı kılabilmek dileği ile…

