Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir

MAKAMLAR ŞAHSİ MÜLK DEĞİLDİR

Bu haberin fotoğrafı yok

MAKAMLAR ŞAHSİ MÜLK DEĞİLDİR

Son dönemde kamuoyuna yansıyan bazı operasyonlar, bir kez daha aynı tartışmayı gündeme getirdi: Devletin ve siyasi yapıların içinden gelen isimler, yakın çevreler ve yıllardır birikmiş ilişkiler ağı… Bu tablo, sadece bir güvenlik meselesi değil; aynı zamanda siyasetin kendisine dair temel bir ahlak sorusunu da hatırlatıyor. Makamlar, yetkiler ve imkânlar şahsi mülk gibi görülemez. Görüldüğü an, hem kurumlar hem de toplumsal güven zarar görür.

***************

Bir siyasi hareketin gücü, yeni heyecanlarla eski birikimleri birbirine kırdırmadan, hakkaniyetle harmanlayabilmesinden gelir. Yeni katılımlar dinamizm katar; bu doğrudur. Ancak yıllarca emek vermiş, fedakârlık yapmış insanların tecrübesi ve hakkı göz ardı edildiğinde, kurumsal sadakat zedelenir. “Emek hırsızlığı” ifadesi ağırdır ama gerçekçi bir uyarıdır. Bir davaya yıllarını vermiş insanların birikimini yok saymak, o davanın kendi köklerini kesmek anlamına gelir. Menfaat gruplaşmaları ise bu süreci daha da hızlandırır. Şahsi çıkarların davanın önüne geçtiği her durumda, sonuç toplumsal güvenin erimesidir.

**************

Siyasi bir yapının sürekliliği, vefa ile adalet dengesi üzerine kuruludur. Vefa, geçmişe duyulan minneti ve sadakati ifade eder. Adalet ise herkese hakkını vermeyi, liyakati gözetmeyi ve kimsenin ayrıcalıklı bir sınıf oluşturmasına izin vermemeyi gerektirir. Bu iki değer birbirini tamamlamalıdır. Biri diğerine feda edildiğinde denge bozulur. Yeni gelenlere alan açmak gerekir; fakat bu alan, eskilerin hakkını gasp ederek açılmamalıdır. Aksi halde kurumsal hafıza kaybolur, aidiyet duygusu zayıflar ve yapı giderek şahsi ilişkiler ağına dönüşür.

***************

Gerçek bir siyasi etik, disiplini adaletin hizmetinde kullanmayı gerektirir. Disiplin, düzeni ve bütünlüğü korumak için gereklidir. Ancak disiplin, adaletin yerine geçtiğinde ya da adaleti gölgelediğinde, etik zemin kayar. Adaleti disipline kurban etmek, kısa vadede kontrol sağlasa bile uzun vadede güveni yok eder. Çünkü insanlar, kuralların herkese eşit uygulandığını gördüklerinde kuruma bağlanırlar; kuralların seçici işlediğini hissettiklerinde ise uzaklaşırlar.

****************

Makamların şahsi mülk gibi algılanması, bu dengenin bozulmasının en görünür sonuçlarından biridir. Yetki, emanet olarak görülmeli; geçici bir sorumluluk olarak taşınmalıdır. Emanet bilinci kaybolduğunda, makamlar koruma kalkanına, ilişkiler ise dokunulmazlık alanına dönüşür. Böyle bir ortamda hem liyakat hem de hesap verebilirlik zayıflar. Oysa sağlıklı bir siyasi yapı, hesap verebilirliği zayıflatan değil, güçlendiren bir kültür inşa eder.

************

Bu tartışma, herhangi bir döneme ya da herhangi bir kadroya özgü değildir. Her siyasi oluşum, büyüdükçe ve iktidara yaklaştıkça aynı risklerle karşılaşır. Yeni güç merkezleri oluşur, eski emekler unutulabilir, yakın çevreler öncelik kazanabilir. Bu risklerin farkında olmak ve bilinçli bir şekilde önlem almak, olgunluğun işaretidir. Değişim kaçınılmazdır; fakat değişimin adil ve vefalı bir biçimde yönetilmesi, yapının karakterini belirler.

*****************

Sonuç olarak, bir davanın uzun soluklu olabilmesi, şahsi çıkarları geride bırakabilme kapasitesine bağlıdır. Yeni heyecanlar eskinin birikimini yok etmemeli; eski birikim de yeninin önünü kesmemelidir. Vefa ile adalet birlikte taşınmalı, disiplin adaletin emrinde tutulmalıdır. Makamlar emanet olarak görüldüğü, emekler yok sayılmadığı ve menfaat gruplaşmalarına geçit verilmediği sürece, toplumsal güven de korunabilir. Aksi halde kaybedilen sadece kadrolar değil, o kadroların temsil ettiği davaya duyulan inançtır.

Yenilerin eskiyi yok saymaması, eskinin ise yeninin önünü kesmemesi temennisi ile..