Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir

KIRMIZI ÇİZGİLER

Bu haberin fotoğrafı yok

KIRMIZI ÇİZGİLER

Bizim davamızın tapusu mahkemede değil, şehitliktedir.
Bizim kırmızı çizgilerimiz kalemle çizilmedi. Kanla çizildi.
O çizgiler; bir annenin evladını vatana uğurlarken akıttığı gözyaşıdır, bir babanın “Vatan sağ olsun” deyişindeki titrek sestir, toprağa düşen bir yiğidin son nefesinde sıktığı bayraktır. Bu davada pazarlık yoktur. Çünkü bu dava; Devlet’tir, Millet’tir, Bayrak’tır, Şeref’tir.
Devlet, bizim için bir bina değildir. Bir ocaktır. Sönerse hepimiz üşürüz.
Millet, bir kalabalık değildir. Bir kaderdir. Aynı kıbleye dönen, aynı tabuta omuz verenlerin adıdır.
Bayrak, bir bez parçası değildir. Şehidin kefenidir. Ona uzanan el, bizim namusumuza uzanmıştır.
Ve Şeref… Şeref, parayla satın alınamayan tek şeydir. Kaybedildi mi, geri alınmaz.
Bu yüzden bizim davamızda üç temel sütun vardır:
Ahlak. Ahlak yoksa, kahramanlık eşkıyalığa döner.
Adalet. Adalet yoksa, devlet mülk olmaktan çıkar, zulüm olur.
Hukuk. Hukuk yoksa, güç hak olur. Güç hak olursa, en güçsüzün hakkı yenir.
Biz bu üçüne saygı için yaşarız.
Bu çizgilerin nasıl çizildiğini unutmamak gerekir. Alparslan Türkeş ve yol arkadaşlarının çektiği çile, bu milletin hafızasına kazınmış bir imtihandır. Hapishanelerde, sürgünlerde, iftira ve baskı altında geçen yıllar; bir ideali değil, bir milletin bekasını savunanların bedelini göstermiştir. Onlar, “Devlet, millet, bayrak” dedikleri için yıllarca duvarlara tıkılmış, isimleri karalanmış, aileleri yalnız bırakılmıştır. O çile, bugün bazılarının “aşırı” sandığı cümlelerin gerçek bedelidir.
12 Eylül öncesi ülkücü şehitler de aynı kırmızı çizginin üzerinden geçmiştir. Sokaklarda, üniversite koridorlarında, mahalle aralarında can veren gençler; bir ideoloji uğruna değil, bu toprağın bütünlüğü, bayrağın dalgalanması ve milletin birliği uğruna düşmüşlerdir. Onların kanı, “pazarlık yapılmaz” diyenlerin en sert delilidir. Çünkü o günlerde de “biraz yumuşayalım, biraz geri adım atalım” diyenler vardı. Şehitler ise geri adım atmadı. Toprağa düştüler.
Muhsin Yazıcıoğlu’nun şehit edilmesi, bu çizginin en yakın ve en acı hatırlatmalarından biridir. Helikopter kazası diye anılan o kaza, bu milletin vicdanında hâlâ soru işaretleriyle doludur. Ama bir şey nettir: Muhsin Yazıcıoğlu, ömrünü “ahlak, adalet, hukuk” üçlüsüne adamış bir dava adamıydı. Onun vefatı, sadece bir liderin kaybı değil; “kefenini cebinde taşıyan millet”in bir kez daha sınanmasıdır. O gece gökyüzünden düşen sadece bir helikopter değildi. Bir neslin umudu da sarsılmıştı. Ama sarsılan umut, yok olan inanç değildir.
Bugün bazıları bu çizgileri “eski” sanıyor. Bazıları “sert” buluyor. Bazıları da “siyaseten doğru değil” diyerek yumuşatmaya çalışıyor.
Daha acısı şu: Bu davanın bedelini ödememiş, şehadetin ve çilenin ne demek olduğunu hiç bilmemiş olanların; köşe kapmaca, koltuk kapma yarışında en önde koşuşturmaları vicdanımızı yakıyor. Davanın yükünü omuzlamadan, sadece gölgesinde serinlemek isteyenlerin sahne ışıklarına koşması, kanla çizilmiş o çizgilerin üzerine gölge düşürüyor.
Onlara hatırlatmak gerekir: Bu çizgiler, sandık sonuçlarıyla, anketlerle, televizyon tartışmalarıyla çizilmedi. Annesinin gözyaşıyla, babanın titrek sesiyle, yiğidin son nefesiyle çizildi. Alparslan Türkeş’in çilesiyle, 12 Eylül öncesi ülkücü şehitlerin kanıyla, Muhsin Yazıcıoğlu’nun şehadetiyle mühürlendi.
Bilinsin ki;
Devletin bekası için susmayı da biliriz,
Milletin birliği için aç kalmayı da,
Bayrağın dalgalanması için ölmeyi de.
Çünkü biz, uğruna ölünen ne varsa, uğruna yaşanacak tek şey olduğuna inananlardanız.
Ve o kırmızı çizgiyi aşan herkes bilsin:
Karşısında ne bir şahıs bulur,
Ne bir kurum.
Karşısında, kefenini cebinde taşıyan bir milleti bulur.
Bu millet, tarihinin her dönemecinde aynı cevabı vermiştir: “Buradan öteye geçilmez.”
Geçmeye kalkışanlar da hep aynı yerde duraklamıştır: Şehitliğin eşiğinde.