FARKETTİNİZ Mİ BİLMİYORUM!
Bir zamanlar bir lokmayı bölüşen insanlar, bugün aynı sofraya sığamıyor. Bir zamanlar yokluğun yükünü omuz omuza taşıyanlar, bugün varlığın gölgesinde birbirine sırt çeviriyor. Ne değişti, hiç düşündünüz mü?
Herkesin bir telaşı var artık. Daha çok para, daha büyük evler, daha yüksek makamlar… İnsanlar ömürlerini bir şeylere sahip olmak uğruna tüketiyor; fakat sahip oldukları arttıkça birbirlerinden uzaklaşıyorlar.
Fark ettiniz mi bilmiyorum; artık insanlar birbirlerini göremiyorlar. Bir yabancının acısına birkaç saniye üzülüyor, sonra hayatımıza kaldığımız yerden devam ediyoruz. Oysa yanı başımızdaki insanın gözlerindeki hüznü, sesindeki titremeyi, içine gömdüğü çığlığı fark etmiyoruz. Belki de çağımızın en büyük yoksulluğu, mal mülk değil kalbimizdeki merhametin eksikliğidir.
Bugün nice insan, açlıktan değil, kimsesizlikten tükeniyor. Dışarıdan bakıldığında hayatları yolunda görünüyor; oysa içlerinde kimsenin bilmediği fırtınalar kopuyor. Ne acıdır ki bir zamanlar kapısı çalınmadan açılan evlerin yerini, zili çalınsa bile açılmayan kapılar aldı. Herkesin bir adresi var, ama herkesin sığınabileceği bir kalbi yok. Oysa insanın insana verebileceği en büyük şey ne paradır ne makam ne de dünyalık bir servet… Bazen içtenlikle sorulan bir “Nasılsın?”, bazen karşılık beklemeden uzatılan bir el, bazen de hiçbir şey söylemeden birinin yanında durabilmektir.
Korkarım ki böyle devam ederse bir gün her şeye sahip olacağız ama birbirimize sahip çıkmayı unutacağız. En modern evlerde en derin yalnızlıkları yaşayacak, en kalabalık sofralarda en büyük eksiklikleri hissedeceğiz. Ve belki de o gün anlayacağız: Asıl kaybettiğimiz şey zaman, para ya da imkânlar değil! Bizi insan yapan değerlerdi.
Unutmayalım; dünya, insanın sahip olduklarıyla değil, başkalarının hayatına kattıklarıyla güzelleşir. Çünkü bir gün bu dünyadan hepimiz göçüp gideceğiz. Ardımızda bıraktığımız evler, makamlar, servetler birilerinin olacak. Fakat bir insanın yüreğinde bıraktığımız iyilik, belki de bizden sonra yaşamaya devam edecek. O hâlde! Bu dünyada neye sahip olduğumuz mu önemli, yoksa hayatından geçtiğimiz insanlarda ne bıraktığımız mı?

