EMEKLİ ARTIK GEÇİNMİYOR, DAYANIYOR

EMEKLİ ARTIK GEÇİNMİYOR, DAYANIYOR

Günaydın Türkiye.

Günaydın sevgili okurlarım.

Türkiye’de emekli olmak artık dinlenmek değil, hayatta kalma mücadelesi vermektir.

Yıllarca çalışmış insanlar bugün pazarda file değil hesap taşıyor.

Bir domatesin fiyatına bakıyor.

Sonra cebine…

Sonra sessizce uzaklaşıyor.

İşte bugünün Türkiye özeti budur.

Resmî rakamlarla gerçek hayat arasındaki uçurum büyüyor.

Kâğıt üzerindeki enflasyon başka, mutfaktaki yangın başka.

Bunu en iyi emekliler biliyor.

Çünkü onlar televizyon ekranında değil market rafında yaşıyor.

Daha acısı ne biliyor musunuz?

Toplum yavaş yavaş buna alışıyor.

Eskiden bir emekli torununa harçlık verirdi.

Şimdi torun dedesine destek olmaya çalışıyor.

Bu sadece ekonomik kriz değildir.

Bu sosyal kırılmadır.

Çünkü bir ülke, yaşlısına verdiği değer kadar güçlüdür.

Bugün milyonlarca insanın ortak cümlesi aynı:

“Geçinemiyoruz.”

Ama ne gariptir ki bu cümleyi en çok kuranlar, hayatı boyunca bu ülkeye en çok yük taşımış insanlar.

Emekliler lüks istemiyor.

Saray istemiyor.

İtibar cümleleri istemiyor.

İnsanca yaşamak istiyor.

Ve devletin asıl büyüklüğü de tam burada belli olur.

Köprü yapmakla değil, insanı ayakta tutabilmekle…

Çünkü açlık sadece mideyi değil, umudu da tüketir.

Ve umut kaybeden toplumlar sessizleşir.

Sessizlik ise bazen en büyük çöküştür.

“Çünkü gerçekler sustukça büyür.”

&

Bir söz de benden

Bir toplumun en büyük yanılgısı, doğru bilgiye sırt dönmesidir.

&

Kulağa hoş gelen sözler

Haklıdan yana değil, güçlüden yana olanlar korkak ve kaypak olurlar.

Güç merkezi değiştikçe dönerler, fırıldak olurlar.

Uğur Mumcu

&

Kirveme öğütler

Kirvem;

Aklı öldürürsen, ahlak da ölür.

Akıl ve ahlak ölürse, millet bölünür.

Kadıyı satın aldığın gün, adalet ölür.

Adaletin öldüğü gün, devlet de ölür.

FATİH SULTAN MEHMET

Duyuyor görüyor ve anlıyorsunuz değil mi kirvem?

&

Ve yazıma çoğu kez olduğu gibi bir şiirimle son veriyorum.

KİMSE FARKINDA DEĞİL

Dün Diyarbekiri seyrettim
Nebi Camii minaresinden;
İnsanları sefil,
Gap turlarına baktım Diyarbekirimin adı yok
Turist gelmez olmuş memleketime.
Kimse halinden memnun değil.
Diyarbekir yoksul,
Diyarbekir yorgun
Kimse farkında değil.

Çok yük vurmuşlar sırtına,
Dayanılır gibi değil.
Gibime geliyor ” birgün yeter diyecek.”
Dedirtmeyin kurban olayım.
Dedirtmeyin yolunuza öleyim.
Ya bir de derse ne olur,
Kimse farkında değil,

Seman Köşkünden dicleye baktım akşam üstü
Dicle için için ağlıyor.
Konakların gölgesi vurmuş kırklar dağına
Kırklardağı o eski kırklar dağı değil.
Diyarbakır yoksul,
Diyarbakır yorgun,
Diyarbakır bitkin,
Kimse farkında değil.

Ben diyarbekir sevdalısı
Kadim bir dost ozanım
Yüreğim alev alev
Beynim zozan.
Birinin birine faydası yok.
Yüreğim yanıyor diyarbekirime,
Beynim donuyor
Elimden birşey gelmiyor.
Diyarbekir yoksul,
Diyarbekir yorgun
Diyarbekir sahipsiz,
Kimse farkında değil.

İndim akşam üzeri dört yoldan mardin kapıya
Sordum çocuğu,teyzeye, emmiye,dayıya
Kimse halından memnun değil
Kepenklerin bir çoğu hergün açık değil.
Diyarbekir yoksul,
Diyarbekir yorgun
Diyarbekir kimsesiz
Kimse farkında değil.

Gelirken antepten urfay’a
O otobana hayran olmamak elde değil
Ya urfa diyarbekir arası yolu
Diğeriyle kıyaslamak mümkündeğil.
Diyarbekirime layık görülenler kader değil.
Diyarbekir yoksul
Diyarbekir yorgun,
Diyarbekir çaresiz
Kimse farkında değil.

Atananlar,seçilmişler,yönetenler
Bu inat doğru değil.
Diclede çimenler yok, hevselde dut kalmadı,
Gözlerde yaş dinmiyor.
Diyarbekir burnundan soluyor.
Diyarbekir yoksul
Diyarbekir yorgun,
Diyarbekir uykusuz
Kimse farkında değil.

RECEP YILMAZ

&

Gelelim “Dilimde tüy bitinceye kadar” yazacaklarıma;

“Diyarbekir 5 Nolu Cezaevi, aslına uygun bir biçimde MÜZEYE dönüştürülsün.”

“SUR İÇİ; DÜNYANIN EN BÜYÜK AÇIK HAVA MÜZESİ OLSUN.”

“Sur İlçesinin adı “ESKİ DİYARBEKİR” olsun.”

“ŞEHRİN STADI, ŞEHRİN ÖZGÜRLÜK MEYDANI OLSUN.”

Anzele büyük bir göl haline dönüştürülsün. Etrafı piknik alanı olsun.

İyi bir hafta geçirmeniz dileğiyle.

Dostça kalın.