Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir

DİYARBAKIR’DA MİLLİYETÇİLİK DİRENCİN GÖLGESİNDE, CESARETİN BEDELİ  

Bu haberin fotoğrafı yok

DİYARBAKIR’DA MİLLİYETÇİLİK

DİRENCİN GÖLGESİNDE, CESARETİN BEDELİ

 

Diyarbakır’da milliyetçilik yapmak, başka şehirlerdeki gibi rahat bir salon sohbeti ya da doğal bir teveccüh meselesi değildir. Bu şehirde milliyetçi olmak, her sabah aynı sokaklarda nefes alırken bir direnç duvarına ve derin bir toplumsal baskıya göğüs germek demektir. Kadim bir kentin binlerce yıllık birikimiyle birlikte taşıdığı yaralar, Türk milliyetçiliğini burada sürekli bir sınava tabi tutar.

****

Şehrin demografik ve kültürel gerçekliği ortadadır. Uzun yıllardır bölücü terör örgütünün ve onun uzantılarının kurduğu hegemonya, etnik aidiyeti siyasetin merkezine yerleştirmiştir. “Tek millet, tek bayrak” diyen bir ses, birçok mahallede, esnaf arasında ya da gençler arasında hemen “öteki” ilan edilme riskini taşır. Bu, sıradan bir siyasi rekabet değildir. Terörün yarattığı travma ve sosyal dışlama mekanizmasıdır. Okullarda, camilerde, kahvehanelerde egemen olan dil, “Kürt sorunu”nu sürekli canlı tutarken, Türk varlığını ve birliğini savunan sesi sistematik biçimde marjinalleştirir.

****

Güvenlik boyutu ise daha da ağırdır. Diyarbakır’da açıkça Türk milliyetçisi olmak, yalnızca oy almak değildir; bazen evinin, iş yerinin, ailesinin hedef haline gelme ihtimalini göze almak demektir. Faili meçhuller, serhildanlar, hendek olayları… Bu hafıza silinmemiştir. Milliyetçi duruş sergileyenler kolayca “provokatör” ya da “düşman” yaftasıyla karşı karşıya kalabilir. Bu ortamda samimi ve ilkeli bir milliyetçilik yerine, çoğu zaman “varız” mesajı veren, rozet törenleriyle yetinen bir profil öne çıkar. Her üye katılımı “büyük zafer” diye sunulur; çünkü gerçek taban oluşturmak, bu şartlarda çok daha derin ve zahmetli bir iştir.

***

Ekonomik ve sosyal yapı da bu tabloyu tamamlar. İşsizlik, aşiret ilişkileri, rant mekanizmaları insanları cesur siyasi tercihten ziyade hayatta kalma stratejilerine iter. Milliyetçilik burada lafla, nutukla ya da yumuşak mesajlarla ilerleyemez. Somut güvenlik, kalkınma ve eğitimde kararlı bir duruş şarttır. Aksi takdirde her katılım haberi “500 kişi katıldı, vekil çıkaracağız” diye duyurulsa da, şehrin gerçek evlatlarının gönlüne dokunmak mümkün olmaz.

***

Diyarbakır milliyetçiliğinin asıl imtihanı tutarlılık ve cesarettir. Kolaycı başarı hikâyeleri anlatmak yerine, terörün her türlüsüne karşı net durmak; Türk milletinin birliğini her şartta savunmak ve bunu yaparken şehrin Kürt kökenli vatandaşlarını da “kardeş” olarak kucaklayacak samimi bir dil kurmak. Bu dil, baskı altında kolay yeşermez. Ama başka türlü de Diyarbakır’ı gerçekten kazanmak mümkün değildir.

***

Terörsüz Türkiye hedefi, bu şehrin de gerçek anlamda ayağa kalkmasının yoludur. Ne yazık ki bazıları için siyaset, teşkilat binasını “vatandaşın rahat uğradığı mekan” haline getirmekle, basın toplantılarında birlik mesajları vermekle sınırlı kalır. Oysa gerçek milliyetçilik, Diyarbakır’da hamasetle değil; terörden arındırılmış, kalkınmış, Türk kimliğinin özgürce yaşanabildiği bir şehir için bedel ödemeyi göze almakla olur. Bu bedel ağırdır, yol uzundur ve çoğu zaman yalnızdır.

***

Şehrin yaralarını saracak olan, gösterişli törenler değildir. İlkeli, kararlı ve samimi bir duruştur. Gerisi, yalnızca koltuk sahiplerinin kendi kendine alkışladığı bir tiyatro olarak kalır.