DİYARBAKIR: HOŞGÖRÜNÜN TAŞA, KARDEŞLİĞİN İNSANLIĞA YAZILDIĞI ŞEHİR
Bazı şehirler vardır, yalnızca sokaklarıyla, tarihiyle, surlarıyla anlatılmaz. Onları asıl anlamlı kılan, aynı gökyüzünün altında birbirine benzemez hayatların nasıl yan yana durabildiğidir. Diyarbakır, işte o şehirlerden biridir.
Diyarbakır’ın sokaklarında yürürken insan yalnızca tarihin izlerini görmez; yüzyılların içinden süzülüp gelen bir yaşam kültürüne de tanıklık eder. Bu şehirde taşın hafızası, insanın yüreğiyle birleşir. Surların gölgesinde büyüyen hayatlar, farklı dillerin, inançların, geleneklerin ve hikâyelerin aynı şehrin ruhunda buluştuğunu anlatır.
Diyarbakır’ı Diyarbakır yapan, yalnızca binlerce yıllık geçmişi ya da görkemli surları değildir. Bu şehrin asıl zenginliği, insanı insan olduğu için kabul edebilen o kadim kültüründe saklıdır.
Çünkü hoşgörü, herkesin birbirine benzemesi değildir. Hoşgörü; farklılıkları ortadan kaldırmaya çalışmadan, birbirinin varlığına saygı duyabilmektir. Aynı düşünmesek de aynı sofrada oturabilmek, aynı inancı paylaşmasak da aynı acıya üzülebilmek, birbirimizin dilini bilmesek de kalbinden geçenleri anlayabilmektir.
Diyarbakır’ın sofrasında bunun izlerini görmek mümkündür. Bir kapının önünde paylaşılan yemek, komşunun hâlini hatırını sormak, bir yabancıya yol göstermek, zor gününde hiç tanımadığın bir insanın elinden tutmak… Bunlar belki büyük manşetlere konu olmaz. Ama bir şehrin gerçek karakterini belirleyen, tam da bu küçük ve samimi davranışlardır.
Bu şehirde hoşgörü, yalnızca anlatılan bir değer değil; yaşatılması gereken bir mirastır.
Elbette Diyarbakır’ın geçmişinde de acılar, kırgınlıklar ve ayrılıklar vardır. Bu gerçeği görmezden gelmek, şehre haksızlık olur. Ancak geçmişin yükünü geleceğin kaderi hâline getirmemek de mümkündür. Bunun yolu, birbirimizi anlamaya çalışmaktan, önyargılarımızı sorgulamaktan ve insanı kimliğiyle değil, insanlığıyla değerlendirmekten geçer.
Bugün Diyarbakır’ın en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri de budur: Birbirimizi dinlemek, farklılıklarımızı bir tehdit değil, ortak yaşamın doğal bir parçası olarak görebilmek.
Çünkü bir şehirde huzur, yalnızca yolların yapılmasıyla, binaların yükselmesiyle, meydanların güzelleşmesiyle sağlanmaz. Huzur; insanların kendilerini güvende hissetmesiyle, komşusuna güvenebilmesiyle ve yarınını korkuyla değil, umutla kurabilmesiyle büyür.
Diyarbakır’ın çocukları, farklılıkların kavga sebebi değil, hayatın bir gerçeği olduğunu öğrenerek büyümeli. Birbirlerinin diline, kültürüne, inancına ve yaşam biçimine saygı duymayı öğrenmeli. Çünkü onlara bırakabileceğimiz en değerli miras, yalnızca tarihi yapılar değil; birbirini incitmeden yaşayabilme kültürüdür.
Unutmamalıyız ki surlar bir şehri çevreleyebilir ama bir şehrin ruhunu tek başına koruyamaz. O ruhu koruyan; merhamet, adalet, saygı ve kardeşliktir.
Diyarbakır’ın taşları yüzyıllardır ayakta. Dilerim bu şehrin insanları arasındaki gönül köprüleri de aynı sağlamlıkla ayakta kalır.
Ve bir gün Diyarbakır’dan söz edildiğinde insanlar yalnızca tarihini, yemeklerini, kültürünü ve güzelliklerini değil; farklılıklarına rağmen birbirine sahip çıkan insanlarını da anlatsın.
Çünkü Diyarbakır’ın en güzel eseri surlarıysa, en kıymetli hazinesi insanıdır.
Hoşgörünün eksilmediği, kardeşliğin zayıflamadığı,bir Diyarbakır dileğiyle…
Bir şehri büyük yapan, taşlarının yüksekliği değil; insanlarının gönlünün genişliğidir.

