BİR GÜN HERKES VEDA EDECEKTİR!

BİR GÜN HERKES VEDA EDECEKTİR!

 

Bir gün herkes gider. Kimi uzaklara. Kimi unutulmaya. Kimi de toprağın sessizliğine… İşte o gün, geriye ne servet kalır ne makam, ne alkışlar ne de dünyanın geçici gösterişi. Gün gelir; sahip olduğumuz her şey ardımızda kalır. Bize ait sandığımız her şey, bizsiz yoluna devam eder.

Fakat bir şey kalır… Bir gönle dokunmuş bir iyilik. Bir yetimin başını okşayan bir merhamet. Bir garibin yüzünü güldüren bir tebessüm. Bir mazlumun duasında yer bulan samimiyet. Çünkü insanın gerçek serveti, dokunduğu yüreklerdir. Gerçek mirası ise ardından edilen hayır dualarıdır. Ardınızda ya hayırla anılan bir isim bırakacaksınız ya da derin bir sessizlik.

Bazı vedalar, geri dönme ihtimali kalmadığında başlar. Veda etmek cesaret ister. Çünkü vedalar ya ebedîdir ya da kavuşmanın sabrına emanet edilmiş bir imtihandır. Kimi zaman bir anneye, kimi zaman bir babaya, bir dosta ya da bir ömre veda edilir. Ve bazı ayrılıklar vardır ki, gözden önce yüreği yetim bırakır…

Hayat, sandığımız kadar uzun değildir. Dün çocuk olan bugün büyür, bugün yürüyen yarın bir tabutun omuzlarında taşınır. Bu dünya hiç kimseye kalmadı; bize de kalmayacak. Önemli olan ne kadar yaşadığımız değil, yaşadığımız ömre ne kadar iyilik, ne kadar merhamet ve ne kadar güzellik sığdırabildiğimizdir.

Bir gün adımız yalnızca bir hatıra olacak.

Sesimiz susacak, ayak izlerimiz silinecek.

Fakat güzel ahlakımız, samimiyetimiz ve yaptığımız iyilikler, bizi tanıyan insanların gönlünde yaşamaya devam edecek.

Öyle yaşayın ki, yokluğunuz hissedilsin…

Adınız geçtiğinde insanlar tebessüm ederek, “İyi insandı.” desin. Arkanızdan edilen her dua, dünyada bıraktığınız en büyük servet olsun.