Nöbetçi Eczaneler
AMA O KAPI HİÇ ÇALMADI…
Yağmurlu bir bahar sabahıydı… Yolumuz ücra bir köye düşmüştü. Köyün en eski evlerinden birinde yaşayan yaşlı bir kadın vardı. Her sabah kapının önüne küçük bir tabure koyar, elindeki eski bir tespihi ağır ağır çekerek sessizce yola bakardı. Sanki yıllardır beklediği biri birazdan çıkıp gelecekti…
Yıllar önce çocuklarını, “Benim çektiğim yokluğu siz çekmeyin…” diyerek şehre göndermişti. O günden sonra evin içindeki sesler yavaş yavaş kaybolmuştu. Önce kahkahalar susmuş, sonra sofralar küçülmüş. En sonunda ise ocaktaki ateş sadece üşümemesi için yanar olmuştu.
Ne olursa olsun, ne yaşanırsa yaşansın o kadın yine de umudunu kaldırıp bir kenara koymadı. Her akşam kapının önünü süpürür, eski çaydanlığı ocağa koyar, bardakları dizerdi. Sanki birazdan kapı çalacak, çocukları içeri girip “Anne geldik…” diyecekti.
Ama o kapı hiç çalmadı… bir gün yanına oturup, “Teyze neden içeri girmiyorsun, hava çok soğuk değil mi? Dedim. Gözlerini yoldan ayırmadan, içi kırılmış bir insanın sessizliğiyle şöyle dedi: “İnsan bazen gelmeyeceğini bildiği hâlde yine de bekliyor evlat…” O cümlede bir ömür vardı… Yokluk vardı, sabır vardı, anne yüreğinin dinmeyen özlemi vardı.
Köyden ayrıldığımda bir yanım hep orada kaldı. Onun için ne yapsam diye düşünüyordum. Bir süre sonra hastalandığını duydum. Hiç beklemeden köye gittim… Ama yetişemedim. Teyze vefat etmişti. Çocukları cenazeye gelmişti. Mezarlıktan sonra evine gittik. Tespihi yere dağılmıştı. Boncukları tek tek topladım, çocuklarının avuçlarına bıraktım ve dedim ki: “Anneniz bu tespihi her çekişinde size dua etti… Ömrü boyunca da yolunuzu gözledi.” Ve bugün keşke yaşayıp sizi burada görebilseydi. Bu onun tek hayaliydi. Evde sessizce ağlayanlar vardı… Ama sanırım o gün herkes kendi vicdanına ağlıyordu.
