1881 RAKIMLI TEPE – 4 “ARTIK VEDA VAKTİ…”

1881 RAKIMLI TEPE – 4
“ARTIK VEDA VAKTİ…”

1881 rakımlı tepede zaman bizimle vedalaşmak için hızlı ilerliyordu. Aynı sofraya oturduğumuz, aynı ateşin başında çay içtiğimiz insanlar artık birbirimizin hayatından birer parça olmuştu. Ama dağın da bir sonu vardı… Artık biliyorduk; vakit yaklaşmıştı. Çantalarımızı toplayacak ve ardımıza bakmadan bu dağdan gidecektik.
İnsan, bir yerde sadece zaman geçirmez: bazen ömrünün bir parçasını orada bırakır. Biz giderken, burada kalanlar olacaktı. Bu dağın taşına, toprağına, gecesine ve sessizliğine hayatını dokuyanlar… Onların nöbetleri, onların geceleri, onların hikâyeleri devam edecekti. Bizimse içimizde garip bir burukluk vardı. Çünkü herkes biliyordu… artık veda vaktiydi. Birlikte tuttuğumuz nöbetlerin, dağın soğuğunda içtiğimiz çayların, gecenin karanlığında duyduğumuz seslerin ve sabaha kadar süren sohbetlerin sonu görünmeye başlamıştı.
Belki de en zor tarafı buydu. İnsan, alıştığı bir manzaradan değil; alıştığı insanlardan ayrılacağını anlayınca hüzünleniyordu. O gece yine nöbet sırası geldiğinde gökyüzüne baktık. 1881 rakımlı tepenin üzerinde yıldızlar her zamankinden daha yakın görünüyordu. Yanımda yine bir arkadaş vardı. Bir süre hiç konuşmadan karanlığı izledik. Sonra içimizden biri sessizliği bozdu: “Daha dün gelmiş gibiyiz…” Haklıydı… günler geçmiş, yollar aşılmış, geceler tüketilmişti… Ve şimdi geriye, hatıralarımıza sığmayacak kadar büyük bir dağ ve birbirimize söyleyeceğimiz birkaç veda cümlesi kalmıştı. 1881 rakımlı tepe bize; kısa bir yolculuğun ne kadar uzun bir etki bırakabileceğini bir kez daha gösteriyordu.
Son gecelere girmiştik. Bu kez dağdaki heyecanın yanında, tarifini kolayca yapamadığımız bir hüzün de vardı: geride kalanlara “Hakkını helal et” demeye kıyamadığı anlar…